Beni Unutma!...

Karaçalınmış günlerin ertesinde, ellerinde güneşlerle gelen yar, huzuru içirdiğin yüreğim, şimdi hüznü içiyor ellerinde. Bilesin… Yüreğine kanatlanan yüreğin kanadı kırıldı, kanıyor göğe uçurduğum umutlarım vuruldu bir bir hüzün ki yokluğuna katık ettiğim, yine dolandı ayaklarıma, peşimi bırakmıyor. Adının her harfini gözyaşıma çizdim ve titrek bir yürekle

Sen avazın çıktığı kadar susarken ben taze çığlıklar yeşerttim sana, nefes nefes acıyı yonttum adını her anışımda… Yokluğuna buladım elerimi, yüzüme bölük pörçük diktiğim yamalı gülüşlerleyim şimdi… Ah yar! Ah yoluna can diye diye benden geçtiğim. Ah suskuların şahı;

Bir çözebilsem boynuma doladığın sensizliğin düğümünü. Bir yudum harf düşse, hisseme alfabenden. Yalın ayak çıktığım yokuşlarında düşmeden bir yudum yürüyebilsem. Söylesene yar! Hasretini adımlasam kaç adımda biter. Özlemin kaç nefestir saysam? Bilemezsin ki, akla sığdıramazsın bu denklemi daha nasıl anlatayım içimdeki yıllanmış şarap misali aşkı.

Sen yine sessizliği giyin yar! Dilersen hiç konuşma, ben kelamlarımı çürüttüm yolunda. Çarpsa da bir tokat gibi yüzüme, her harfi yoluna heceledim ve bilesin ki üstüne aşkı giydirdiğim;

Yangına düşecek kadar cesursa yüreğin bu ölümleri bana lütfeder misin?

Söz verdim ben bu yüreğe, hiç bir harfi sensiz bir cümleye kurban etmemeye…